Ten Geleide

bij een uitdagend, maar ook ontroerend boek van een goedgebekte schrijver

Dit boek van Harm Wagenmakers raakt je niet alleen om wat er geschreven staat, het raakt je ook door wat er niet geschreven staat, maar wel tussen de woorden door bedoeld wordt.
Om wat er geschreven staat zal je regelmatig moeten schaterlachen, zo treffend, grotesk en herkenbaar zijn de beelden die hij beschrijft. Om wat er niet staat, maar wel bedoeld wordt, zal je nog regelmatig met een verstilde glimlach moeten nadenken: mensen zijn toch eigenlijk maar wonderlijke portretten.

Harm Wagenmakers is een uitstekende observator: hij neemt waar en doorvoelt de innerlijke drijfveren waarom mensen handelen, zoals ze handelen en spreken zoals ze spreken. De zo verschillende emoties, impulsen en overwegingen die hij in zijn observaties opvangt, weet hij in de meest eenvoudige beschrijvingen weer te geven. Het lijkt zo eenvoudig en begrijpelijk wat hij schrijft, maar juist die eenvoud verraadt zijn begaafdheid om situaties en mensen te doorgronden.

Die eenvoud is dan ook het kenmerk van dit boek. En dat betekent dat dit een bijzonder boek is. Uit eigen ervaring weet ik dat het moeilijker is een eenvoudig boek te schrijven dan een boek vol wetenswaardigheden. Zo is het bijvoorbeeld ook moeilijker een goed kinderboek te schrijven dan een boek voor volwassenen. Het is immers een kunst om de essentie van het leven in de meest eenvoudige bewoordingen tot uitdrukking te brengen. Het is deze kunst die Harm Wagenmakers blijkens dit boek volop beheerst.

Hoe scherp hij ook waarneemt, ontleedt en formuleert, toch blijft zijn mededogen voor mensen in al zijn verhalen voelbaar. Ook dat is bijzonder: om trefzeker, scherp als een scheermes de gedragingen van een mens te ontleden en te beschrijven, zonder veroordelend te worden: de glimlach die zijn woorden oproepen zorgen ervoor dat het hart van de lezer(es) mild blijft.

Het gaat in dit boek om mensen. Bijvoorbeeld om mensen die in een onvervulde hunkering gevangen zitten, die levensmoe zijn, of die zich onmachtig voelen en die vanuit die gevoelens gedreven worden tot groteske of schokkende daden en stappen. Maar Harm Wagenmakers weet dat zo te beschrijven dat je vooral mededogen voelt, omdat ze geen andere uitweg zagen dan deze.

Medaillonnetjes zijn deze verhalen dan ook: uiterst fijnzinnige, korte en kernachtige beschrijvingen die je nooit meer vergeet en die je als het ware zíet gebeuren.

Wie bij zichzelf te rade gaat, weet: deze medaillonnetjes blijven mij zo bij, omdat ze een spiegel zijn waarin ik iets van mezelf herken. Daarom is dit vooral ook een boek voor mensen die de moed hebben naar zichzelf te kijken. Durft u het aan? U zult zien: uw moeite wordt beloond! Vooral ook om dit geschenk van inzicht wens ik dit boek vele lezeressen en lezers toe.

Kortom: Mensen zijn wonderlijke portretten, net als u en ik.                              Hans Stolp